Norg 9 uur, 10 NAC-ers verzamelen zich bij de Norgerberg. Na even bijkletsen over de fietsen , ziektes en dergelijke, klinkt het 10 keer klik, klik en komt de zaak op gang.

alt

Wij duiken eerst min of meer de achtertuin van onze sponsor in en na een klein stukje heide te hebben meegenomen, gaat de rit de landerijen in. Hier is de harde wind duidelijk voelbaar, maar dankzij de aanwezigheid van de zon is het niet koud. In Langelo wordt de NAM-bult meegenomen en hierna weer zandpaden door de landerijen. Een van de weinige leuke dingen die de Duister hebben achtergelaten zijn de kogelvangers midden in de landerijen. Het vergt heel wat kracht en techniek om over de Duiste hindernissen te fietsen, maar de meeste deelnemers flikken dit gewoon.

Naarmate wij Vries naderen gaat de route meer over singletracks. Eén hiervan is rijkelijk voorzien van dwarsliggende boomstammen, hetgeen haast geen speling der natuur kan zijn. Midden in de nieuwbouw van Vries is er een serieuze bult, de bult waar ik in september 2012 vanaf was gebuiteld en de start betekende voor langdurige medische aandacht. De deelnemers lieten zich niet door deze bult imponeren en kozen voor de aanval. Keer op keer werd geprobeerd de stijlste opgang met daarin boomwortels te beklimmen. Het was Jos op zijn Yeti die deze uitdaging op zijn naam zette. Hulde! De tocht voerde vervolgens langs het Noord Willemskanaal en via slechts zelden bereden paden naar Ubbena. Hier waanden de deelnemers zich even in het buitenland toen zij in de zon over de brede zandstrook langs het helder blauwe water reden. Uiteraard moest er één van de bulten beklommen worden. In Zeijen werd cafe Hingstman aangedaan voor koffie en uiteraard het typische fietsvoer "appelgebak met slagroom". Hierna volgende een prachtig 2 kilometer lang stuk singletrack door de Zeijerstrubben. Wel was er hier een daar een stuk modder, die de banden leek vast te pakken. Toen langs de electrische afrastering van het Noordseveld om in een stuk bos terecht te komen voor een stuk surveival avontuur. In Peest hebben wij bijna alle mogelijke paden rondom een ander restant van de Duitsers, het Westerveen ofwel de hakenkruisvijver, meegenomen. Ook in de Oostduinen tussen alle huisjes werden nog wat leuke paadjes en heuvels bereden. De laatste loodjes waren er in het vertrouwde trainings- en wedstrijdterrein de Langeloerduinen, dus geen probleem. Hoewel ik mijzelf wel wat begon te ergeren aan het anders zo geweldige rattelende geluid van vrijloopnaaf in de achteras van de fiets achter mij. Toch was het voor mij heerlijk om weer eens een tocht met mijn clubgenoten te fietsen. Na afloop van de 50,1 km lange tocht gaven ook de deelnemers aan het een mooie en fijne tocht te hebben gevonden.

Filmpje;   www.youtube.com/watch?v=SeUs3pIwZSk